იმდენ რამეს ვაკეთებდით ამ დღეს რომ კარგად არც კი მახსოვს რადგან ცოტა დავლიეთ კიდეც.. მეორე დღეს კი მაკოს გამაყრუებელმა კივილმა გამაღვიძა...
წამოვხტი და დავინახე რომ მაკო სარკესთან წამომჯდარიყო და კიოდა...
-მაკო რა გჭირს?- მივუახლოვდი მას და როდესაც შემომხედა მეც ისტერიკებში ჩავვარდი.. მაგრამ ცოტა ხანში ისტერიკა სიცილში გადამივიდა.. მაკოს საშინლად ჰქონდა სახე დასვრილი:წითელი პომადით და სხვადასხვა ფერის წენებით... ასეთი სასტიკი მაკიაჟი ცხოვრებაში არ მენახა...
- მაკო ეს ვინ გიქნა რა იყო? - დავცინოდი მაკოს.. და როცა თვითონაც შემომხედა სიცილი აუტყდა..
-რა იყო? რა გაცინებს?-ვკითხე მე და სარკეში ჩავიხედე... მე უფრო უარესად მქონდა სახე დასვრილი.. მეც სიცილი ამიტყდა
-გოგო საერთოდ გახსოვს გუშინ რას ვაკეთებდით?-მკითხა მაკომ
-კი აბა რაა...- ვუპსუხე და ისევ სიცილი ამივარდა.. ამ დროს გოგოებმაც გაიღვიძეს და იმათმაც მწარედ დაგვცინეს
- რა გჭირთ გოგო სახეზე რა არის? სარკის გარეშე იკეთებდით მაკიაჟს?-დაგვცინა ანჩომ..
-ისა ანჩო ერთი წამით მოდი ჩემთან რაა.. ძალიან გთხოვ- ანჩოც მოვიდა და როდესაც სარკიდან გამოვიწიე და თავისი ანარეკლი დაინახა კივილი დაიწყო..
-აღარ გეცინება?-ვკითხე მე და სიცილი დავიწყე-ამ დროს დანარჩენებიც წამოდგნენ და ერთმანეთზე ვღადაობდით... საბოლოოდ კი გავიხსენეთ რომ ეს ყველაფერი გუშინ ღამე ნასვამებს გაგვიკეთებია...
-გოგოებო გაიღვიძეთ?-იკითხა ოთახში შემოსულმა დედამ და როდესაც შემოვბრუნდით და დავენახეთ... დედამაც სიცილი დაიწყო..
-ეს რა გიქნიათ... მაგრები ხართ რაა..- ხოდა ეგრე მოგიწევთ 1 საათში გაფრენა..
- რაა დეეე?- დავიყვირე მე და საათს მივვარდი.. რომ შევხედე დედა მართალი იყო 1 საათი რჩებოდა გაფრენამდე
-აუ გოგოებო დროზე ეხლა ვანაში ყველა და 30 წუთში მზად უნდა ვიყოთ- იყვირა ადამ
-ხო ხო დროზე რა..- თქვა ანჩომ
ერთმანეთს არ ვაცდიდით აბაზანაში ყოფნას...ნენოს ფეხზე მდგომს ეძინა და როდესაც გავაღვიძე და ვუთხარი დრო აღარ გვაქვს თქო სირბილი დაიწყო ოთახში თავის ტანსაცმელს ეძებდა... რომ ჩაიცვა ყველამ მაგრად დავცინეთ:
ცალ -ცალი ფეხსაცმელი.. ელვა გახსნილი შარვალი, უკუღმა ჩაცმული მოკლე მკლავიანი მაისური... საბოლოოდ რომ გამოფხიზლდა სარკეში ჩაიხედა და სიცილისგან კინაღამ წაიქცა...
-გოგოებო 10 წუთში მზად იყავით- ამოგვძახა დედამ..
-აბა რა ანა დეიდა 20 წუთში ქვემოთ ვიქნებით- ჩასძახა ადამ
-არანირი 20 წუთი..
დიდი წვალების შემდეგ აეროპორტამდეც მივაღწიეთ სადაც გასაოცარი სურათი დაგვხვდა... ყველა გაოცებისაგან დუმდა...